De schilderijen van huilende zigeunerkindjes hebben mij altijd heel erg geboeid. Het zijn geen vrolijke prentjes, maar nog steeds mateloos populair door de puurheid en dramatiek.
In deze tijd van sociale media en selfies is het heel gebruikelijk om jezelf van je mooiste en vrolijkste kant te laten zien, ongeacht hoe je je op dat moment ècht voelt… Het gaat meer om het plaatje dan om de diepere inhoud.
Geïnspireerd door de schilderijen van de huilende zigeunerkindjes heb ik portretten gemaakt waarbij de mensen hun sociaal aanvaardbare masker voor een ogenblik laten vallen, om ons een inkijkje te geven in hun diepere emoties.
Puur en oprecht als een kind.